KPN cup 3: Deventer

Team Nedflex Schaatsseizoen 19/20

Terwijl de mannen en vrouwen van het langebaanschaatsen hun race tegen de klok reden in Thialf, waren wij deze week iets oostelijker in het land te vinden. Want wanneer de hamburgerkraam in de bocht van de finish de aroma van burgers creëert en de speeltuin het zicht van de overkant belemmerd, dan weet je dat je op de ijsbaan in Deventer bent belandt.

De dameswedstrijd was, al zeg ik het zelf, de mooiste koers van dit nog prille seizoen. En stiekem ben ik best een beetje trots hoe wij daar een rol in speelden!

Het begon met Tessa, die na een weekje afwezigheid gebrand was om er vol in te vliegen. En dat was vandaag ook precies de bedoeling! De finale was van ondergeschikt belang (ik denk dat Bart ons op onze kop had gegeven als we een goede finale zouden hebben gereden). De beuk er in dus, en als dat zou betekenen dat we vroegtijdig de wedstrijd moesten verlaten, dan was dat maar zo.

Tessa sloop volgens plan mee met de eerste kopgroep. Vervolgens nam ik het stokje over en ook Pien, die toch redelijk zou kunnen vertrouwen op haar sprint, kroop achter haar voorganger vandaan en ontsnapte in een groepje uit het peloton. Daarna trapte Inge de brommer aan en zo ontstond er na wat afstop werk van Tes en mij een grote groep die loskwam. Inge draaide rustig mee, maar de groep was vrij fors en zo werd het gat weer gedicht. En vanaf dát moment viel het niet meer stil. Het tempo werd hoog gehouden en dat zorgde voor een breuk in het peloton. Tes zat, hoe frustrerend ook, helaas aan de verkeerde kant van de streep. Het teken van Bart was pijnlijk maar in het belang van het team, ‘Tes, jij hoeft het werk niet op te knappen’. En zo duurde het niet lang voordat de gang uit de achtervolgende groep verdween en Tes het strijdtoneel moest verlaten.

Inge, Pien en ik gleden vrolijk voort. Ik voelde me nog best wel goed en toen het even stil viel nam ik de benen. Ik kreeg zo’n 40 meter cadeau van het peloton. Ik was alleen, en alleen is ook maar zo alleen. Het peloton liet mij ‘zwemmen’. Ik vond dat ik dat vorige week in Den Haag wel genoeg had gedaan en liet de aanval voor wat het was. Snel herstellen en proberen met de volgende groep mee te gaan. Dat lukte, maar dat was achteraf één groep te vroeg. De daaropvolgende groep van 15 rijdsters was de beslissende en ja,… we hadden de slag gemist.

Ik keek op het rondebord en deze gaf inmiddels 19 ronden aan. De finale is begonnen, mijn tank was leeg. Doel bereikt! Ik zocht Pien op; ‘Hey Pien, sprinten zo!’ Pien kon niet echt meer reageren, maar iets als ‘ben kapot’ kon ik nog net verstaan.

Een blije ploegleider na de wedstrijd, want we hadden het plan nagenoeg perfect uitgevoerd. En dát biedt perspectief voor de komende weken! Next: Thialf!

Liefs, Loes