KPN cup 6: Alkmaar

Michelle de Bruijn Geen categorie

Na de vierdaagse waren we wel aan wat rust toe. Niet alleen de beentjes waren moe maar dat reizen hakt er ook aardig in. Om een beetje bij te tanken hadden we een rustige trainingsweek, we stonden niet op het ijs en fietsten wat rustige kilometers. Maar zo’n week vliegt voorbij en al snel begon alles weer in het normale regime te vallen. Focus aan en weer scherp zijn voor de volgende wedstrijd.

Met een gezonde spanning stonden de dames weer aan de kaart. Want ja, hoe is het lijf hersteld? Vanaf het begin kon je merken dat iedereen gretig was. Er werd hard gereden en de aanvallen volgend zich in een rap tempo op. Vooral Tessa was in het begin erg actief, Inge schoof ook mee met een paar treintjes en kwam zo goed van voren te zitten. Loesanne koos de ontsnappende groepjes zorgvuldig uit en een paar waren ook zeer kansrijk! Halverwege de koers was Tessa even aan het bijtanken toen iemand voor haar viel en ze werd meegenomen.. Wat er vervolgens gebeurde maakte mij als ploegleider toch wel heel trots! De andere dames lieten zich door het peloton zakken naar achter om Tessa op te vangen zodra ze terug kwam. Ze overlegden en besloten dat Inge zou ‘wachten’. Binnen twee rondjes was Tessa weer terug bij de groep en aan de staart van het peloton wachtte Inge op haar. Inge en Tessa probeerden op adem te komen maar helaas werd er voorin koers gemaakt. Het was hard werken en helaas had het terug rijden Tessa toch te veel kracht gekost waardoor zij de wedstrijd ging verlaten.

Gedurende de rest van de wedstrijd probeerden we mee te springen maar niemand kwam echt weg. De laatste groep die weg kwam was misschien nog wel het meest kansrijk, een grote groep van 16 dames met Loes daarbij. Maar ook dit werd dichtgereden. We maakten ons op voor de finale en Loesanne en Pien hadden een mooi plekje. Tot dat.. In de laatste ronde werd Loesanne letterlijk onderuit geschaatst door een dame die hard tegen haar rechter schaats trapte. Hierdoor vloog Loes een stukje door de lucht en zat zij vervolgens prompt voor mijn neus op de grond. Na een paar seconden bijkomen van wat er was gebeurd was er, behalve een bult op haar hoofd en wat beurse plekken, gelukkig weinig schade.

Al met al was dit zeker geen slechte wedstrijd. We hebben als team ge(st)reden, goed gecommuniceerd en laten zien dat we scherp zijn.

Zaterdag staan we weer in Utrecht, op naar een mooie koers. Zien we je daar?

Liefs,

Michelle